Produkcję tego autobusu rozpoczęto w 2001 roku i jest następcą modelu B10M Barbi.
Powstaje na platformie modułowej Volvo typu TX. Dzięki temu może mieć
dwie długości, dwie lub trzy osie oraz dwie wysokości (w wersji H - 3,58
m; HD - 3,70 m). Silnik standardowo jest umieszczany z tyłu, istnieje
jednak możliwość umieszczenia go pod podłogą w centralnej części
pojazdu. Dzięki temu ma on lepsze właściwości jezdne oraz zwiększa się
pojemność ładunkowa. Głównym materiałem z którego jest wykonywana
struktura pojazdu jest stal nierdzewna. Opcjonalnie Volvo 9700 może być wyposażone m.in. w system EBS oraz klimatyzację. Nie oferuje się systemu ESPDo 1 października 2008 powstawał w firmie Volvo Bus Finland w Turku, wcześniej znanej jako Carrus.
Po jej sprzedaży grupie fińskich prywatnych inwestorów oraz byłych
menadżerów Volvo Buses, produkcja nadal jest kontynuowana w ramach umowy
zlecenia. Na przełomie lat 2008-2009 autokary Volvo 9700 produkowane w fabryce w Meksyku zadebiutowały na rynkach krajów Ameryki Północnej. Silnik jest montowany w fabryce Volvo w Hagerstown w stanie Maryland. Volvo 9700 jest sprzedawane przez firmę Prevost w USA i Kanadzie. Autobus ten jest wyposażony w skrzynię biegów Volvo I-Shift.
Mercedes-Benz O530GL CapaCity jest najdłuższą odmianą modelu Mercedes-Benz Citaro. Po raz pierwszy został zaprezentowany w listopadzie 2005 roku podczas wystawy Mercedes-Benz Omnibustage[1].
Prototyp wyróżniał się m.in. kształtem szyby przedniej, która „wcinała”
się w kierunku olbrzymiego logo Mercedesa na ścianie przedniej.
Zastosowano w nim sześciocylindrowy silnik Mercedesa OM 457 hLA
spełniającym normę emisji spalin Euro 4 o pojemności 11,967 dm³. Na początku 2007 roku rozpoczęła się jego produkcja seryjna. Długość została zwiększona z 17,94 m do 19,54 m. W stosunku do przegubowego Citaro G
różnice techniczne występują w wydłużonym drugim członie. Aby to
wydłużenie nie spowodowało pogorszenia manewrowości pojazdu, za mostem
napędowym zastosowano dodatkową, czwartą, skrętną oś wleczoną z
pojedynczym ogumieniem. Takie rozwiązanie pozwoliło zachować taką samą
średnicę zawracania, wynoszącą 22,85 m, jak w klasycznym, przegubowym
modelu Citaro G. Czwarta oś była również potrzebna, by nie przekroczyć dopuszczalnych prawem nacisków na oś.
Pierwszy autobus turystyczny Mercedesa-Benza. Posiadał silnik widlasty. Być może był to stosowany w końcowym okresie produkcji silnik Mercedes-Benz typ OM 355 o mocy 240 KM. Produkowany był co najmniej od 1964 roku. Produkcję zakończono w 1974 lub 1975 roku. Był również produkowany na licencji od 1968 roku w Davutpaşa koło Istambułu przez turecką firmę Otomarsan[1] (obecnie Mercedes-Benz Türk, należącą do EvoBus). Następcą jest Mercedes-Benz O303. W 1969 roku powstał prototyp autobusu hybrydowego na bazie modelu O302 o nazwie Mercedes-Benz OE 302.
W 1974 roku Mercedes-Benz O303 zastąpił model O302. Był to pierwszy autobus tej firmy, który wyposażono w silnik widlasty oraz od 1981 roku ABS. W 1982 roku przeprowadzono facelifting.
Pojazd zyskał chromowane ozdobniki a pas przedni zaczęto wykonywać w
całości z tworzyw sztucznych. Pojazd oferowano w sześciu wariantach
długości: od wersji klubowej z 9 rzędami siedzeń do wielkopojemnej,
bardziej komfortowej 15-rzędowej. O wersji informuje symbol znajdujący
się za nazwą modelu, np. 15 RHD. Konstrukcję zastąpiono w 1991 roku modelem O404,
ale produkcję utrzymano jeszcze przez rok. Łącznie sprzedano ok. 38 000
sztuk modelu O303, co daje mu tytuł najlepiej sprzedawanego autobusu
tego typu w historii.
Mercedes-Benz O305:
Najstarszym jeżdżącym egzemplarzem modelu Mercedes-Benz O305 na świecie jest ten, który obecnie posiada firma P.A. "Gryf" Kartuzy. Pochodzi on z 1974 r. i przejechał już ponad 3 mln. kilometrów.
Mercedes-Benz O345:
Mercedes-Benz O 345 znany także jako Conecto, tą nazwę zyskał jednak dopiero w 2002
roku. Jest to średniopodłogowy autobus stworzony dla miast i linii
podmiejskich. Ze względu na wysokość podłogi we wnętrzu jest jeden
stopień wejściowy. Od początku rodzina Conecto jest produkowana w
fabryce Mercedes-Benz w Turcji.
Jest to rodzina autobusów stworzona głównie z przeznaczeniem dla Turcji
oraz państw Europy Wschodniej. Stosowane są głównie podzespoły własnej
produkcji koncernu. Silnik Mercedes-Benz OM 457 hLA występuje w co
najmniej dwóch wariantach mocy: 185 kW (252 KM) bądź 220 kW (300 KM).
Własnej produkcji są również osie. Z ważniejszych podzespołów jedynie
skrzynie biegów typu ZF 6 S 160 pochodzą z renomowanej niemieckiej firmy ZF. W 2002 roku zaczęto produkcję 4 wersji rodziny:
Conecto H – wersja skrócona z podwójnymi drzwiami,
Conecto Ü – wersja podmiejska,
Conecto C – wersja skrócona z potrójnymi drzwiami,
Conecto G – wersja przegubowa.
Od 2007 roku są dostępne w sprzedaży autobusy nowej generacji Conecto, które mają 100% niskiej podłogi i klimatyzację. Mają one oznaczenie "Mercedes-Benz 628".
Dostępne są dwie wersje tego modelu, obie mają seryjne tylne drzwi, w
których podłoga jest niska dzięki zastosowaniu silnika wieżowego. Model
krótki może pomieścić pasażerów na 26 miejscach siedzących i 68
stojących; w autobusie przegubowym (Conecto G) liczby te wynoszą
odpowiednio 41 i 107. Najwięcej tego typu pojazdów w Polsce zakupiło MPK Lublin (22 krótkie i 10 przegubowych). Również MZK Bydgoszcz wzbogacił się w latach 2008-2009 o osiem takich autobusów, w tym trzy przegubowe. W kwietniu 2010 Mercedes wygrał przetarg na dostawę 15 nowych
autobusów komunikacji miejskiej w Suwałkach (PGK SUWAŁKI). W przetargu
bezskutecznie startowały też MAN i Solaris. W mieście pojawią się nowe
niskopodłogowe, klimatyzowane autobusy Mercedes Conecto. W czerwcu wygrał również Mercedes na dostawę 25 nowych autobusów MPK w
Łodzi. W mieście pojawi się 15 sztuk 12 metrowców i 10 sztuk 18
metrowców. Warto przypomnieć, ze w Łodzi jest największa baza autobusów
tej marki w całej Polsce. Kwiecień 2012 roku przyniósł kolejną wygraną przetargu na dostawę 60
nowych Conecto LF G dla MZA Warszawa. Rozpoczęcie dostaw jest planowane
na listopad 2012.
Mercedes-Benz O402, to autobus miejski, produkowany przez niemiecką firmę Mercedes-Benz. Jest najkrótszą odmianą modelu O405, następcą jest model O520. Powstało jedynie 60 egzemplarzy tego modelu, niektóre z automatyczną skrzynią biegów. W Polsce znajduje się w posiadaniu m. in. firmy PTU "CEZEX" w GDYNI(jeden autobus z 1987 r. z manualną przekładnią).
Dane techniczne:
Typ nadwozia: MIDI
Układ drzwi: 1-2-0
Liczba drzwi: 2
Mercedes-Benz O405GN2:
est następcą modelu Mercedes-Benz O405GN z lat 1992-1994.
Najważniejszą różnicą w porównaniu z poprzednikiem są większe szyby
boczne w pierwszym członie (podobna jest różnica między jednoczłonowym O405N2 a O405N), a także bogatsze wyposażenie wewnętrzne (często fotokomórki, zamykające drzwi oraz klimatyzacja). Produkowano również jego odmianę z napędem gazowym Mercedes-Benz O405GN2 CNG. Produkowany był do 2001 r. przez zakłady w Mannheim, należące później do odpowiedzialnego w koncernie za produkcję autobusów EvoBusa. Jego następcą jest Citaro.
Mercedes-Benz O405GN2 w Polsce:
W Polsce autobusy te jeżdżą w komunikacji miejskiej w Gdańsku (26 sztuk), w Gdyni (4 sztuki), w Łodzi (20 sztuk) oraz w Jaworznie (używane, sprowadzone z Niemiec).
Mercedes-Benz O405N2:
Mercedes-Benz O405N2 – niskopodłogowy autobus miejski produkowany w latach 1993-2001 przez firmęMercedes-Benz. Jest następcą modelu Mercedes-Benz O405N
z lat 1990-1996. Najważniejszą różnicą w porównaniu z poprzednikiem są
większe szyby boczne, a także bogatsze wyposażenie wewnętrzne (często fotokomórki zamykające drzwi oraz klimatyzacja). Produkowano również jego odmianę z napędem gazowym Mercedes-Benz O405N2 CNG. Produkowany był do 2001 r. przez zakłady w Mannheim, należące później do odpowiedzialnego w koncernie za produkcję autobusów EvoBusa. Jego następcą jest Citaro.
Trolejbusy takiego typu w Polsce:
We własnych warsztatach PKT Gdynia dokonuje przeróbki zakupionych używanych autobusów Mercedes O405N, instalując w nich napęd elektryczny ze skasowanych Jelczy PR110E.
Dane techniczne trolejbusu
Układ drzwi: 2-2-2
Liczba drzwi: 3
Wys. podłogi w I drzwiach: 317 mm
Wys. podłogi w II drzwiach: 340 mm
Wys. podłogi w III drzwiach: 580 mm
Szerokość drzwi: 1250 mm
Silnik: Elmor DK210A3P/11
Moc silnika: 149 KM
Długość: 11795 mm
Szerokość: 2500 mm
Wysokość: 2933 mm
Masa własna: 11350 kg
Masa całkowita: 17200 kg
Rozstaw osi: 5875 mm
Liczba miejsc ogółem: 102
Liczba miejsc siedzących: 40
Mercedes-Benz Cito O520, to niskopodłogowy autobus miejski o napędzie hybrydowym (silnik wysokoprężny i elektryczny) produkowany przez firmę Mercedes-Benz w latach 1999-2003.
Mercedes-Benz Citaro (też O 530) – rodzina autobusów produkowanych przez Mercedes-Benz/EvoBus.
Citaro albo O 530 jest autobusem przeznaczonym do użytku w komunikacji miejskiej i podmiejskiej. Od 1997 roku Citaro jest wytwarzane w Mannheim oraz Ligny-en-Barrois[1] i jest następcą modelu O405N. Od października 2006 roku Citaro jest produkowane wyłącznie z silnikiem Euro 4. Nastąpiły także zmiany w wyglądzie (facelifting). W Citaro silnik umieszczony jest z tyłu po lewej stronie, poza autobusami Low-Entry, które mają silniki leżące z tyłu pośrodku. Autobus ten został zwycięzcą corocznego konkursu "Bus of the year" i otrzymał tytuł "BUS OF THE YEAR 2007
Wersje
Do nazwy Citaro dołączane są litery które oznaczają:
Ü – (Überland) – wersja podmiejska
G – (Gelenkbus) – wersja przegubowa
GL – (Gelenkbus-Lang) – wersja przegubowa przedłużona
LE – (Low-Entry) – wersja niskowejściowa
L – (Lang) – wersja przedłużona, 15-metrowa
M – wersja przedłużona, 13-metrowa
K – (Kurz) – wersja skrócona, 10,5-metrowa
Citaro występuje w następujących wersjach:
Miejskie
O 530 K – autobus jednoczłonowy, długość 10,5 m, 2 osie, 2 drzwi (możliwe 3)
O 530 – autobus jednoczłonowy, długość 12 m, 2 osie, 2 drzwi (możliwe 3)
O 530 L – autobus jednoczłonowy, długość 15 m, 3 osie, 2 drzwi (możliwe 3)
O 530 G – wersja przegubowa, długość 18 m, 3 osie, 3 drzwi (możliwe 4)
O 530 GL – wersja przegubowa, długość 19,5 m, 4 osie, 4 drzwi; ten
model wywodzi się wprawdzie z rodziny Citaro, lecz posiada zmodyfikowane
nadwozie (głównie przód) i nosi nazwę CapaCity
O 530 LE – autobus niskowejściowy (Low-Entry), długość 12 m, 2 osie, 2 drzwi (możliwe 3)
Podmiejskie
O 530 Ü – autobus jednoczłonowy, długość 12 m, 2 osie, 2 drzwi
O 530 MÜ – autobus jednoczłonowy, długość 13 m, 2 osie, 2 drzwi (możliwe 3)
O 530 LÜ – autobus jednoczłonowy, długość 15 m, 3 osie, 3 drzwi
O 530 GÜ – wersja przegubowa, długość 18 m, 3 osie, 3 drzwi
O 530 LE Ü – autobus niskowejściowy (Low-Entry), długość 12 m, 2 osie, 2 drzwi
O 530 LE MÜ – autobus niskowejściowy (Low-Entry), długość 13 m, 2 osie, 2 drzwi
Silniki i skrzynie biegów
Stosowane silniki
silnik wysokoprężny OM 906 hLA (pojemność skokowa 6,4 dm³), 180 kW (245 KM) i 900 Nm albo 205 kW (279 KM) i 1100 Nm
silnik wysokoprężny OM 926 hLA (pojemność skokowa 7,2 dm³), 235 kW (320 KM) i 1120 
silnik wysokoprężny OM 457 hLA (pojemność skokowa 12 dm³), 185 kW
(252 KM) i 1100 Nm, 220 kW (299 KM) i 1250 Nm albo 260 kW (354 KM) i
1600 Nm
silnik na gaz ziemny M 447 hLAG (pojemność skokowa 12 dm³), 185 kW (252 KM) i 1050 Nm albo 240 kW (326 KM) i 1250 Nm
PKS Wejherowo
posiadało jedną sztukę jedynego w Polsce modelu Citaro w wersji O530L,
jednak ze względu na uszkodzenia powstałe w czasie pożaru autobusu
został on skreślony ze stanu. Obecnie od 2012 r. cztery sztuki modelu
Citaro w wersji O530L są eksploatowane przez PKMSosnowiec
Solaris Bus & Coach S.A. polska spółka z główną siedzibą w Bolechowie-Osiedlu i czterema zakładami produkcyjnymi w: Bolechowie koło Poznania (montaż końcowy autobusów i trolejbusów ) oraz w Środzie Wielkopolskiej
(spawalnia szkieletów autobusów i trolejbusów oraz spawalnia tzw. pudeł
tramwajowych), w Poznaniu przy ul. Wieruszowskiej (montaż końcowy
pojazdów szynowych).
Historia i współczesność:
Geneza, władze i struktura firmy
Firma ta wywodzi się z założonej przez Krzysztofa Olszewskiego w 1994 roku firmy Neoplan Polska Sp. z o.o.,
początkowo sprzedającej na rynku polskim pojazdy marki Neoplan. W 1995
roku w wyniku wygrania przez Krzysztofa Olszewskiego przetargu na
dostawę 72 niskopodłogowych autobusów miejskich dla Poznania w
Bolechowie pod Poznaniem zostaje uruchomiona montownia autobusów.
Produkcja w zakładzie Neoplan Polska rozpoczęła się 22 marca 1996 roku.
Po realizacji zamówienia dla Poznania, firma w ciągu trzech kolejnych
zdobyła pozycję lidera polskiego rynku niskopodłogowych autobusów
miejskich. Na bazie doświadczeń z produkcji pojazdów na licencji firmy
Neoplan oraz w oparciu o opinie klientów, Krzysztof Olszewski wraz z
grupą polskich inżynierów stworzył całkowicie nową markę pojazdu o
nazwie Solaris Urbino. Pierwszy Solaris Urbino został zaprezentowany w
maju 1999 roku na poznańskich targach motor show. 1 września 2001 roku
firma Neoplan Polska
zmieniła nazwę na Solaris Bus & Coach Sp. z o.o. i stała się w 100%
własnością Solange i Krzysztofa Olszewskich. W tym samym roku firma
rozpoczęła produkcję trolejbusów o nazwie Solaris Trollino. Kilka lat
później, 1 lipca 2005 r. firma została przekształcona ze spółki z o.o. w
spółkę akcyjną. Właściciele planowali jej giełdowy debiut jednak
ostatecznie nie zdecydowali się na ten krok wybierając bankową drogę
finansowania dalszego dynamicznego rozwoju przedsiębiorstwa. W drugiej połowie lat 90. firma Neoplan Polska
znacznie rozwinęła własne "Biuro Techniczne" odpowiedzialne za prace
badawczo–rozwojowe. Już wówczas wykorzystywała w nim oprogramowanie
komputerowe, które pozwoliło na skrócenie czasu projektowania i budowy
prototypu nowego modelu do około pół roku. Dzięki temu w początkowym
okresie istnienia "Solaris Bus & Coach" wymieniał wszystkie swoje
modele co 2–3 lata. Na początku obecnej dekady w "Biurze Technicznym"
było zatrudnionych ponad 60 pracowników. Jesienią 2010 roku było to już
140 osób. Obecnie prace projektowe są wspomagane programem komputerowym Siemens NX. Firma "Solaris Bus & Coach S.A." zatrudnia obecnie 2200 osób w
Polsce i blisko 300 osób w swoich zagranicznych przedstawicielstwach. Prezesem Zarządu firmy od początku jej istnienia do połowy października 2008 roku był Krzysztof Olszewski, wiceprezesem ds. kontaktów z klientami jego żona Solange Olszewska. W październiku 2008 r. została ona Prezesem Zarządu firmy, zaś Krzysztof Olszewski Przewodniczącym Rady Nadzorczej.
Autobusy miejskie i międzymiastowe:
Pierwsze autobusy Solaris Urbino
zostały zaprojektowane przez grupę polskich inżynierów pod
przewodnictwem Krzysztofa Olszewskiego oraz we współpracy z firmą
designerską "IFS Designatelier" z Berlina. W 1999 r. jako pierwszy
zadebiutował miejski niskopodłogowy autobus Solaris Urbino 12, któremu nieco później towarzyszyły modele Solaris Urbino 15, oraz Solaris Urbino 18. W roku 2000 wprowadzono na rynek najmniejszy model rodziny Solaris Urbino 9, zastąpiony w 2002 roku przez Solaris Urbino 10.
Wdrożono wówczas drugą generację tych pojazdów. Dzięki udanej
konstrukcji i zainteresowaniu rynku, nowa marka zaczęła się rozwijać,
powstawały dalsze modele i wersje autobusów. Podstawowym produktem firmy są miejskie autobusy niskopodłogowe serii Solaris Urbino.
We wrześniu 2004 zadebiutowała nowa, III generacja autobusów Solaris
Urbino., która jest seryjnie produkowana od wiosny 2005 roku. Firma
produkuje oprócz tego autobusy Urbino napędzane gazem ziemnym CNG i biogazem (od 2007 r.), a także począwszy od 2005 roku pierwsze autobusy międzymiastowe Solaris Urbino 12 LE (Low Entry, czyli niskowejściowy). W roku 2006 firma Solaris jako pierwszy europejski producent
zaprezentowała seryjnie produkowany autobus z napędem hybrydowym –
Solaris Urbino 18 Hybrid. Dzisiaj w ofercie firmy Solaris znajduje się
łącznie pięć różnego rodzaju autobusów z napędem hybrydowym w wersji
dwunasto i osiemnastometrowej (przegubowej). W 2007 roku firma wprowadziła do produkcji węższą o 15 cm odmianę Solaris Urbino, o długości 8,6 m, w postaci modelu Solaris Alpino, z przeznaczeniem głównie na wąskie ulice centrów europejskich miast. W 2008 roku wprowadzono do produkcji dwa nowe modele niskowejściowe Solaris Alpino 8,9 LE oraz Solaris Urbino 15 LE. W połowie 2009 roku powstały pierwsze prototypy autobusów międzymiastowych Solaris InterUrbino 12,
które zadebiutowały 16 września 2009 podczas targów Transexpo 2009.
Obecnie modele międzymiastowe Solarisa InterUrbino dostępne są w dwóch
wersjach o długości 12 i 12,8 metra. We wrześniu 2011 roku zaprezentowano prototyp autobusu miejskiego z napędem elektrycznym Solaris Urbino electric.
We wrześniu 2012 roku producent zaprezentował podczas targów IAA w
Hanowerze dwunastometrową wersję autobusu elektrycznego Solaris Urbino
12 electric. Pierwszy tego typu model został sprzedany do miejscowości
Brunszwik w Niemczech. Jego dostawa nastąpi w roku 2013. Autobusy Solaris Urbino,
produkowane w kilku wersjach, różniących się głównie długością i
pojemnością, używane są w komunikacji zbiorowej wszystkich dużych
polskich miast. W roku 2000 rozpoczął się eksport autobusów, a później
również autokarów pod marką "Solaris". Pierwsze autobusy we wrześniu
2000 trafiły m.in. do Ostrawy (Czechy) oraz do Berlina (Niemcy). Obecnie około 60% produkcji kierowane jest na eksport. Pojazdy marki Solaris eksploatowane są w 26 państwach, głównie europejskich. W 2008 roku dołączył do nich pierwszy kraj spoza Europy – Zjednoczone Emiraty Arabskie. Autobusy Solaris jeżdżą też na należącej do Francji wyspie Reunion na Oceanie Indyjskim. W 2004 roku autobus Solaris Urbino został sklasyfikowany na 2. miejscu w konkursie Bus of the Year 2005. W tej edycji konkursu oceniającymi byli dziennikarze prasy motoryzacyjnej z 15 krajów Europy. Firma "Solaris" jest producentem kompletnych autobusów, czyli nie
korzysta z podwozi innych producentów. Wykorzystuje jednak podzespoły
produkowane przez uznanych w branży producentów. Stosowane są silniki
firm DAF, Cummins, MAN oraz jednostki napędowe dostosowane do zasilania gazem CNG firmy Cummins i Iveco.
Autokary:
Zaprezentowany po raz pierwszy w sierpniu 2001 r. autobus turystyczny Solaris Vacanza 12 rok później wszedł do produkcji. W 2003 roku Solaris Vacanza uplasował się na 2. pozycji (ex aequo z Volvo 9700) w prestiżowym konkursie autobusów turystycznych Coach of the Year 2004, zaraz za takimi markami jak MAN Lion's Star i Scania Irizar PB, które ex aequo zajęły pierwszą pozycję[potrzebne źródło].
Projekt
stylistyczny tych luksusowych autokarów wykonała firma "IFS
Designatelier" z Berlina. Ich cechą charakterystyczną jest linia
nadwozia w kształcie klina. W układzie napędowym stosowane są głównie
silniki firmy DAF.
Autobusy z tej rodziny były co dwa, trzy lata gruntownie modernizowane.
Od 2004 roku produkowane są modele drugiej generacji. Jej wprowadzenie
do produkcji zbiegło się z wprowadzeniem dłuższego modelu Solaris Vacanza 13. Rocznie powstawało około 10–12 sztuk modeli z tej rodziny, większość jest sprzedawana na rynku polskim. W 2002 roku powstał pierwszy autobus specjalny do pobierania krwi na
bazie "Solarisa Vacanza", zwany "vampirobusem". Jego użytkownikami są
Regionalne Centra Krwiodawstwa i krwiolecznictwa.
Trolejbusy:
Trolejbusy Solaris Trollino produkowane są od 2001 roku na bazie niskopodłogowych autobusów serii Solaris Urbino.
Pierwsze powstawały z układami napędowymi polskiej firmy Elmor, a
montaż prowadziła firma "Trobus Gdynia". Obecnie jest to głównie czeska
firma "Dopravni Podnik Ostrava", korzystająca z układów napędowych
firmy "ČKD Pragoimex" oraz wyposażenia elektrycznego z firmy CEGELEC.
Powstawały również w latach 2002–2005 liczne wersje wyposażone w napęd
przez węgierską firmę "Ganz Transelektro". Na wiosnę 2007 roku "Solaris" wraz z firmą "Medcom" z Warszawy zdecydował się na budowę prototypu trolejbusu Solaris Trollino 12, wyposażonego w polski napęd asynchroniczny. Powstał on w sierpniu 2007 roku i trafił na testy do Lublina. Kolejne dwa egzemplarze wykonano w MPK Lublin. Uprawnienia do montażu i homologacji dla modeli Trollino ma również firma TLT z Tychów. Trolejbusy Solaris Trollino oferowane są w wersjach o długości 12, 15 i 18 metrów. W Polsce Trollino spotkać można na ulicach Gdyni, Tychów i Lublina. Dostarczono je także dla odbudowywanej sieci w Rzymie
(w wersji z akumulatorami umożliwiającymi jazdę przez centrum miasta
bez korzystania z sieci trakcyjnej) oraz dla istniejących już w Rydze, Wilnie, Tallinnie, Landskronie, Opawie i Ostrawie. W 2009 roku pierwszy trolejbus trafił do Portugalii. Łącznie od 2001 roku do chwili obecnej firma Solaris sprzedała prawie
600 trolejbusów do 14 europejskich państw. Najwięcej Solarisów Trollino
jeździ w Czechach, na Litwie w Polsce i Włoszech.
Tramwaje:
W marcu 2006 r. "Solaris Bus & Coach" podpisał umowę z Bombardier Transportation i niemiecką firmą Vossloh Kiepe
w sprawie montażu tramwajów w Polsce. W 2006 roku firmy te w ramach
utworzonego konsorcjum wygrały przetarg na dostawę 24 tramwajów Bombardier NGT6/2 dla Krakowa oraz 3 dla Gdańska.
W ramach współpracy firma Bombardier Transportation dostarczyła
nadwozia i karoserie, firma Vossloh Kiepe osprzęt elektryczny, zaś
Solaris zapewnił dostawę pozostałych podzespołów i montaż pojazdów we
współpracy z MPK Kraków. Montaż tramwajów dla Krakowa
odbywał się w krakowskiej Zajezdni Podgórze. W 2007 roku dostarczono 3
zamówione pojazdy do Gdańska oraz pierwszych 8 dla MPK Kraków[potrzebne źródło]. W połowie 2009 firma "Solaris" zaprezentowała prototyp własnego
tramwaju o nazwie Solaris Tramino. Premiera tramwaju niskopodłogowego Solaris Tramino nastąpiła 14 października 2009 podczas targów TRAKO w Gdańsku. Kadłuby Tramino będzie wykonywać firma Autosan.
Prace badawczo-rozwojowe a w efekcie rozpoczęcie produkcji i sprzedaży
tramwajów rpzez firmę Solaris wynikały z chęci zróżnicowania produkcji,
uniezależnienia się od wahań popytu na autobusy, a także skorzystania na
przewidywanej koniunkturze na tramwaje w Polsce i Europie.
Pojazdy tego typu są około 10 razy droższe od autobusów miejskich.
Planowany na 2015 rok poziom produkcji sięga 50 sztuk rocznie. Pierwsze zamówienie na tramwaje własnej produckji, firma Solaris
zdobyła wygrywając przetarg na dostawę 45 Tramino dla MPK w Poznaniu.
Dostawa pojazdów rozpoczęła się w lipcu 2011 roku i zakończyła w maju
2012. Drugim przetargiem, który zakończył się dla Solarisa podpisaniem
umowy, jest zamówienie na 5 trójczłonowych tramwajów o niskiej podłodze
na całej długości, przystosowanych do torów o rozstawie metrowym,
ogłoszony przez Jenaer Nahverkehr – przewoźnika komunalnego Jeny.
Pojazdy zostaną zaprojektowane na potrzeby tego zlecenia i będą
zbliżone koncepcją do typu GT6N/M–ZR, dostarczanego między 1995 a 1997
oraz w 2002 i 2003 roku przez konsorcjum Adtranz i AEG
oraz Bombardier Transportation, który jest jedynym wykorzystywanym w
stałej eksploatacji liniowej w sieci tramwajowej Jeny. Wagony zostaną
wyposażone w dwie kabiny sterownicze, trzy wózki skrętne, w tym cztery
osie napędzane, każda silnikiem o mocy 90 kW i klimatyzację przestrzeni pasażerskiej W ramach trzeciego przetargu w 2014 roku do Brunszwiku w Niemczech trafi 15 tramwajów 4-członowych dostosowanych do rozstawu szyn 1100 mm.
W sierpniu 2012 roku Solaris wygrał przetarg na dostarczenie 15
tramwajów dwukierunkowych dla nowo powstającej sieci tramwajowej w
Olsztynie
Dane statystyczne
Łączna sprzedaż autobusów, autokarów i trolejbusów marki "Solaris" w poszczególnych latach przedstawiała się następująco
Eksport autobusów, autokarów i trolejbusów marki "Solaris" w poszczególnych latach przedstawiał się następująco:
2000 – 7 szt.
2001 – 56 szt.
2002 – 124 szt.
2003 – 169 szt.
2004 – 366 szt.
2005 – 487 szt.
2006 – 367 szt.
2007 – 400 szt.
2008 – 557 szt.
2009 – 852 szt.
2010 – 713 szt.
2011 – 687 szt.
W 2008 roku po raz pierwszy przekroczona została liczba 1000 sztuk
sprzedanych pojazdów. Po raz pierwszy najlepiej sprzedającym się modelem
był najdłuższy, przegubowy Solaris Urbino 18, stanowiąc ponad połowę wolumenu (522 szt.). Łącznie z modelami Solaris Urbino 18 Hybrid i Solaris Trollino 18
sprzedano 534 sztuk modeli o długości 18 metrów. W 2008 roku po raz
pierwszy autobusy tej firmy zostały dostarczone poza Europę, do Dubaju.
Trafiło ich tam 225 sztuk. W lipcu 2008 roku firma "Solaris Bus &
Coach" podpisała największą jak dotychczas w swojej historii umowę z
firmą E.THE.L z Aten na dostawę 320 sztuk autobusów, obejmującą 220 sztuk Solaris Alpino z silnikami spełniającymi normę Euro 4 oraz 100 sztuk Solaris Urbino 18. Dostawa nastąpiła w pierwszej połowie 2009 roku
Nagroda „Zrównoważony rozwój 2013” przyznana przez niemiecki magazyn branżowy „busplaner” dla Solarisa Urbino electric
2012
Medal „Zasłużony dla Politechniki Poznańskiej” dla Solange
Olszewskiej, za wieloletnią współpracę i wkład w rozwój poznańskiej
uczelni technicznej. Odznaczenie przyznane przez Rektora Politechniki
Poznańskiej
Nagroda za innowacyjność od czytelników niemieckiego magazynu
branżowego „busplaner” dla Solarisa Urbino electric, w kategorii pojazdy
komunikacji miejskiej
Tytuł „Damy Roku 2012” przyznany Solange Olszewskiej przez
Stowarzyszenie Dress for Success Poland oraz redakcję magazynu Lady’s
Club
Tygodnik „Wprost” uznał Solange Olszewską za jedną z 50 najlepszych menedżerek w Polsce
Solaris Urbino 12 electric uznany za najlepszy produkt w kategorii
autobusy przez jury Międzynarodowych Targów Miejskiego Transportu
Zbiorowego TransExpo 2012 w Kielcach
2011
Niemiecki dziennik finansowy Handelsblatt uznał Solange Olszewską za
jedną ze 100 najbardziej wpływowych kobiet świata biznesu i
przedsiębiorczości
Krajowa Izba Gospodarcza wraz z redakcją Warsaw Business Journal
przyznała firmie tytuł Juniora Eksportu za wyniki sprzedaży autobusu
Solaris Urbino 15 LE CNG
Solaris zostaje nagrodzony Nagrodą Gospodarczą Prezydenta RP w
kategorii Innowacyjność. Firma już po raz drugi otrzymała to wyjątkowe
wyróżnienie. Poprzednie przyznano w 2005 roku, w kategorii Eksporter
Polska Izba Motoryzacji przyznała Solange i Krzysztofowi Olszewskim
tytuł „Menedżer Roku 2011” za rozwój „(…) najbardziej dynamicznego
producenta autobusów w Polsce”
W rankingu organizowanym przez telewizję TVN CNBS oraz redakcję
Dziennik Gazeta Prawna Krzysztof Olszewski otrzymał główna nagrodę
„Mentora Polskiego Biznesu”
Solaris w uznaniu swoich relacji biznesowych w Niemczech został uhonorowany Polsko-Niemiecką Nagrodą Gospodarczą
2010
Krzysztof Olszewski zostaje laureatem „Nagrody Kisiela" w kategorii
przedsiębiorca. Wraz z nim nagrodę odbierają Jerzy Buzek w kategorii
polityk oraz Andrzej Mleczko w kategorii publicysta
Złoty Medal Międzynarodowych Targów Miejskiego Transportu Zbiorowego
TransExpo 2010 w Kielcach za „Sposób wykorzystania targów jako
narzędzia promocji firmy”
Złoty Medal Międzynarodowych Targów Miejskiego Transportu Zbiorowego
TransExpo 2010 w Kielcach dla Solarisa Urbino 18 Hybrid z szeregowym
układem hybrydowym w kategorii "Pojazd”
Wyróżnienie "Wielkopolski Przedsiębiorca XX-lecia" przyznane Solange
i Krzysztofowi Olszewskim przez Wielkopolską Izbę Przemysłowo-Handlową
2009
Wyróżnienie w kategorii „Autobusy” przyznane Solarisowi InterUrbino podczas targów TransExpo 2009 w Kielcach
Złoty Medal Międzynarodowych Targów Miejskiego Transportu Zbiorowego
Transexpo 2009 w Kielcach za „Sposób wykorzystania targów jako
narzędzia promocji firmy”
Nagroda im. I. Prądzyńskiego przyznana Krzysztofowi Olszewskiemu
przez Stowarzyszenie Inżynierów i Techników Komunikacji RP za „wiodący
wkład w produkt o najwyższych standardach technologicznych”
2008
Odznaka „Za zasługi dla Transportu Rzeczypospolitej Polskiej” dla
Prezes Solange Olszewskiej przyznana przez Ministra Infrastruktury RP
Tytuł „Wybitny Eksporter Roku” przyznany Krzysztofowi Olszewskiemu przez Polskie Stowarzyszenie Eksporterów
Odznaka „Zasłużeni dla rozwoju komunikacji miejskiej” dla Solange i
Krzysztofa Olszewskich przyznana przez Izbę Gospodarczą Komunikacji
Miejskiej podczas targów TRANSEXPO w Kielcach
Złoty Medal Międzynarodowych Targów Miejskiego Transportu Zbiorowego
TRANSEXPO w Kielcach za „Sposób wykorzystania targów jako narzędzia
promocji firmy”
Nagroda Marszałka Województwa Wielkopolskiego w kategorii
„Innowacyjna Inwencja” za opracowanie i budowę autobusu z napędem
hybrydowym Solaris Urbino 18 Hybrid
Tytuł „Cent for Future” w kategorii „Innowacyjny produkt” przyznana przez miesięcznik ekonomiczny Polish Market
Tytuł „Człowiek Roku województwa wielkopolskiego” przyznany Krzysztofowi Olszewskiemu przez redakcję miesięcznika Forbes
2007
Wyróżnienie specjalne dla mobilnej stacji krwiodawstwa Solaris
Vacanza 13 na Międzynarodowych Targach Komunikacji Miejskiej TRANSEXPO w
Kielcach
Tytuł „Przedsiębiorstwo Roku „ w kategorii produkcja dla Solaris Bus
& Coach przyznany przez firmę doradczą Ernst & Young
Nagroda im. Władysława Grabskiego od Polskiej Konfederacji
Pracodawców Prywatnych PKPP Lewiatan dla Solange i Krzysztofa
Olszewskich
Nagroda Gospodarcza Marszałka Województwa Wielkopolskiego
Wyróżnienie „Konstruktor Roku” dla firmy Solaris Bus & Coach za
projekt autobusu z napędem hybrydowym przyznanym przez redakcję magazynu
fachowego Design News Polska.
2006
Medal im. Tadeusza Kotarbińskiego za wybitne osiągnięcia w dziedzinie organizacji pracy i zarządzania
Medal dla Solaris Urbino 18 Hybrid w kategorii „Produkt” na Targach Miejskiego Transportu Zbiorowego TRANSEXPO w Kielcach
Nagroda w kategorii „Wzrost” konkursu „Best of European Business”
organizowanego przez firmę Roland Berger Strategy Consultants i
telewizję CNN
Nagroda dla Najlepszej Firmy Wielkopolski od magazynu Forbes
Wyróżnienie w konkursie „Przedsiębiorca Roku 2006”, organizowany przez firmę Ernst & Young i telewizję TVN 24
Pierwsze miejsce w rankingu Złote Firmy Wielkopolski
Nagroda Geparda Biznesu od Bankowości Spółdzielczej
2005
Nagroda Gospodarcza Prezydenta RP w Kategorii Eksporter
Tytuł „Menedżer Roku 2004” dla Krzysztofa Olszewskiego przyznany
przez Stowarzyszenie Menedżerów w Polsce "(...) za skuteczne
przywództwo, doskonałe wyniki ekonomiczne na trudnym rynku wielkich
światowych graczy (...)"
Tytuł "Ten, który zmienia
polski przemysł" przyznany Solaris Bus & Coach przez Polskie
Towarzystwo Wspierania Przedsiębiorczości (PTWP), wydawcę miesięcznika
gospodarczego "Nowy Przemysł" "za dynamiczny rozwój i pewne uplasowanie
się wśród największych producentów taboru autobusowego"
Tytuł „Bus Builder of The Year” dla Solange Olszewskiej przyznany
przez międzynarodowe jury Busworld w belgijskim Kortrijk za osobiste
zasługi dla rozwoju branży autobusowej
2004
Tytuł Oferent Roku 2003 w drugiej edycji Nagrody Publicus
przyznawanej przez redakcję miesięcznika „Zamówienia Publiczne Doradca”
Złoty Medal Międzynarodowych Targach Miejskiego Transportu
Zbiorowego TRANSEXPO w Kielcach za „sposób wykorzystania targów jako
narzędzia promocji firmy”
II. miejsce w konkursie „Bus of the Year” dla autobusu miejskiego Solaris Urbino II
II miejsce w konkursie Pulsu Biznesu i Radiowej Trójki „Huzary Europy”,
Medal Europejski Business Center Club i Urzędu Komitetu Integracji Europejskiej
2003
Złoty Medal dla Solaris Urbino 10 na Międzynarodowych Targach Miejskiego Transportu Zbiorowego TRANSEXPO w Kielcach
II. miejsce w konkursie „Coach of the Year” dla autobusu turystycznego Solaris Vacanza 12
2001
Grand Prix dla Solaris Trollino 18, Targi Industria 2001 w Budapeszcie
Złote Koła Komunikacji Miejskiej dla trolejbusu Solaris Trollino 12 T, na VI. Wystawie Komunikacji Miejskiej w Łodzi
Medal Europejski Business Centre Club
Złoty Hipolit – nagroda w konkursie „Wielkopolska Jakość”
2000
Złoty Medal Stowarzyszenia „Ruch Regionalny Wielkopolan”
1999
Złote Koła Komunikacji Miejskiej dla Solaris Urbino 12 na IV. Wystawie Komunikacji Miejskiej w Łodzi
Firma Roku 1998 – nagroda Kapituły Polskiego Klubu Biznesu
1998
Kryształowy Puchar Stowarzyszenia „Ruch Regionalny Wielkopolan”
Neoplan Bus GmbH: niemiecki
producent szerokiej gamy autobusów miejskich oraz autokarów, jeden z
największych europejskich producentów autobusów i najlepiej
rozpoznawalnych producentów autobusów na świecie.
Historia firmy:
Spółka została założona 1 lipca 1935 r. przez Gottloba Auwärtera, jako "Gottlob Auwärter GmbH & Co. KG". Produkuje kompletne autobusy pod własną marką Neoplan od 1953 r. Obecna na rynkach Europy, Azji, Ameryki Północnej, Afryki.
Po śmierci, na przełomie wieków, jednego z potomków założycieli,
będącego motorem jej rozwoju, firma utraciła impet. Dlatego
akcjonariusze zgodzili się na jej przejęcie przez firmę konkurencyjną.
Od 2001 r., po przejęciu przez MAN AG, stanowi część grupy Neoman. Obecną nazwę nosi od 1 lipca 2001 roku. Centrala firmy mieści się w Stuttgarcie. W Niemczech posiada dwie fabryki: w Pilsting (Bawaria) i Plauen (Saksonia). Trzecia fabryka powstała 12 grudnia 1974 w Kumasi (Ghana). W 1981 r. otwarto dwie fabryki w Stanach Zjednoczonych, w Lamar (Kolorado) i Honey Brook (Pensylwania). Poza własnymi zakładami zlokalizowanymi na terenie Niemiec, ChRL, Ghany i Stanów Zjednoczonych,
autobusy Neoplan produkowane były na mocy umów licencyjnych również w
zakładach nie należących do koncernu. Na tej zasadzie Neoplany
produkowano m.in. we Włoszech (Mauri), na Białorusi (MAZ), a także w Polsce (Neoplan Polska). Od 2005 roku w zakładzie firmy MAN w Sadach k. Poznania produkowane są autokary "Neoplan Centroliner". Od stycznia 1982 r. w berlińskiej fabryce firmy "Neoplan" był zatrudniony inż. Krzysztof Olszewski. W 1985 r. został on dyrektorem tego zakładu, zaś od roku 1994 łączył tę pracę z prowadzeniem samodzielnego Biura Handlowego w Warszawie, a później firmy Neoplan Polska
Sp. z o.o., będących przedstawicielstwami firmy "Neoplan".
Doświadczenia zebrane podczas 14 lat pracy w firmie "Neoplan" mocno
wpłynęły na jego późniejsze samodzielne działania jako właściciela firmy
Neoplan Polska. Pod koniec lat 90. Krzysztof Olszewski liczył na rozwój współpracy z firmą "Gottlob Auwärter GmbH", która w grudniu 1999 roku kupiła 30% akcji Neoplan Polska.
Planowano wspólną produkcję w Polsce do 600 sztuk autokarów "Neoplan"
rocznie. Po przejęciu firmy "Gottlob Auwärter GmbH" przez MANa, te plany się nie powiodły. Dlatego we wrześniu 2001 roku Krzysztof Olszewski odkupił od "Neoplana" jego udziały w swojej firmie, i zmienił jej nazwę na Solaris Bus & Coach Sp. z o.o. Autobusy z rodziny "Neoplan Metroliner" oferowano w wersji z poziomym
lub pionowym usytuowaniem silnika - "tower drive". Autobusy takie
oznaczano dodatkowo literami "TD" w nazwie modelu (np. "Neoplan
N4020TD"). Pierwsze autobusy lotniskowe marki "Neoplan" powstały w 1953
r., a dziś ich roczna sprzedaż wynosi około 60-80 autobusów. Łącznie,
na całym świecie eksploatowanych jest ponad 1200 autobusów lotniskowych
"Neoplana". Autobusy lotniskowe "Neoplan" serii N9xxx są obecnie
produkowane wyłącznie przez partnerską, słoweńską firmę "Tovarna Vozil
Maribor" (TVM), zgodnie ze standardami produkcji i jakości Neoplan
VIP-Class. Łącznie, na rodzinę N9xxx składa się pięć różnych modeli.
